یکی از دانش آموزان میناب موضوع مستند شد

به گزارش بانی هنر به نقل از روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی، حامد سعادت در تحلیل شخصی خود از تحولات اخیر کشور اظهار داشت: واقعیت این است که در شرایط پایدار و استیبل به سر نمی‌بریم و همه ما از اتفاقات پیش‌آمده متعجب و ناراحت هستیم. فقدان حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به عنوان رهبر و شخص اول کشور، ضایعه‌ای بود که تمام جامعه را متأثر کرد. با این حال، با جایگزینی صورت‌گرفته، بارقه‌های امید به کشور بازگشته است. اگرچه در وضعیتی نیستیم که بتوانیم با اطمینان قطعی از آینده سخن بگوییم، اما قلباً امیدوارم تمام این رویدادها با پیروزی در جنگ به نفع ملت ما به پایان برسد. آرزوی ما این است که سایه این زورگویی‌ها از سر کشور برداشته شود و بتوانیم آن استقلالی را که همواره داشته‌ایم، با قدرت حفظ کنیم.

 کارگردان مستند «جنگل قائم» در خصوص ابعاد تعرضات دشمن به خاک ایران خاطرنشان کرد: دشمن از روز نخست، مقامات کشور را هدف قرار داد و در ادامه با حمله به یک دبستان در شهر میناب، جنایت کودک‌کشی را رقم زد. اکنون نیز با هدف قرار دادن زیرساخت‌های کشور، مرتکب جنایات بزرگی شده‌اند که بسیار دردناک است. بمباران زیرساخت‌ها، دقیقاً برخلاف شعارهای تبلیغاتی آن‌ها مبنی بر عدم تعرض به مردم عادی است؛ این اقدام مستقیماً هدف قرار دادن زندگی مردم است. با این حال، ایستادگی ملت در برابر این تهاجمات طی روزهای گذشته بسیار خیره‌کننده بود و همین پایداری مانع از آن شده است که دشمن تا به این لحظه به اهداف ازپیش‌تعیین‌شده خود دست یابد.

کارگردان مستند «پیروزی بر خورشید» درباره نقش آحاد جامعه در برابر این تعرضات تأکید کرد: در این برهه، جایگاه اجتماعی افراد تفاوتی ایجاد نمی‌کند؛ همه ما باید به این درک مشترک رسیده باشیم که دشمن به خاک میهن تجاوز کرده است. در چنین شرایطی باید با اتحاد کامل پشت کشور بایستیم و از انفعال بپرهیزیم. در این میان، جامعه نخبگانی به واسطه نفوذ در فضای مجازی، نقش پررنگ‌تری در امیدبخشی و تقویت روحیه مردم ایفا می‌کند. امروز وظیفه هر فرد است که در کنار نیروهای مسلح و مقامات کشور بایستد تا بتوانیم با موفقیت از این دوره عبور کنیم.

کارگردان مستند «مردی که فسیل شد» در تشریح کارکرد اصلی سینمای مستند در شرایط بحرانی گفت: ساخت مستند در دوران بحران، دو رویکرد بنیادین را دنبال می‌کند. نخست، “ثبت سند” از واقعیت‌های در حال وقوع است؛ مستندساز موظف است این حقایق را برای آیندگان ثبت کند تا به عنوان چراغ راهی برای نسل‌های بعد باقی بماند. دومین رویکرد، بحث “آگاهی‌رسانی” و روحیه دادن به جامعه است. سینمای مستند مهم‌ترین ابزار تحقیقاتی و اطلاعاتی محسوب می‌شود؛ مردم با تماشای این فیلم‌ها و مشاهده رشادت‌های صورت‌گرفته، روحیه می‌گیرند و می‌توانند در آینده از این تجربه‌ها درس بگیرند.

سعادت درباره رسالت حرفه‌ای هم‌صنفان خود افزود: کار اصلی مستندساز، ثبت دقیق همین جنایاتی است که دشمن مرتکب می‌شود. فاجعه مدرسه میناب را ببینید! اگر مستندساز نتواند این حادثه را به درستی تصویر و مستند کند، جامعه بین‌المللی چگونه به عمق این فاجعه پی ببرد؟ در این شرایط، مستندساز باید در میدان حضور یابد و واقعیات را به تصویر بکشد. وظیفه اصلی ما تولید آثاری برای نسل‌های آینده و وجدان‌های بیدار در جهان است تا همگان با ابعاد فجیع این جنایات آشنا شوند.

این مستندساز با اشاره به حضور میدانی خود در روزهای آغازین جنگ در منطقه میناب گفت: من از نزدیک مدرسه شجره طیبه را مشاهده کردم و باید بگویم این یکی از دردناک‌ترین اتفاقات تاریخ بود. در آن شهر، سر هر کوچه و خیابان، چندین بنر از تصاویر بی‌گناه ترین انسان‌ها یعنی کودکان به چشم می‌خورد. کودکانی که هزاران آرزو در سر داشتند و والدینشان رویاهای بزرگی برای آینده آن‌ها پرورانده بودند، اما تمام این آرزوها به فجیع‌ترین شکل ممکن بر باد رفت. من دفترچه خاطرات برخی از این بچه‌ها را خواندم؛ آن‌ها در نوشته‌هایشان از شغل‌های رویایی‌شان گفته بودند، اما فرصت نشد که به آن‌ها برسند.

وی در ادامه افزود: این کودکان “جان” خود را که ارزشمندترین دارایی هر انسان است، در راه خودخواهی و وحشی‌گری عده‌ای از دست دادند و خانواده‌های بسیاری را داغدار کردند. من شهری را دیدم که در بهت و شوک مطلق فرو رفته بود و خودم نیز پس از بازگشت، همچنان در شوک هستم. با هیچ کلام و زبانی نمی‌توان عمق غم و فاجعه‌ای را که بر آن شهر حاکم است توصیف کرد. اما نکته تأمل‌برانگیز این است که مردم کشور ما با وجود تمام این داغ‌هایی که دیده‌اند، در ایستادگی در مقابل دشمن مصمم‌تر شده‌اند و این اراده برای صیانت از خاک وطن، در جای‌جای شهر به وضوح لمس می‌شود.

این مستندساز در پایان با اعلام خبر تولید اثر جدید خود گفت: در حال حاضر مشغول تحقیق و ساخت مستندی درباره زندگی یکی از دختران این مدرسه به نام نیلا صادقی هستم. نیلا شرایط خاصی داشت؛ مادرش معلم همان مدرسه بود و برادرش نیز به عنوان هم‌شاگردی در همان واحد آموزشی تحصیل می‌کرد. در حال حاضر فرآیند نگارش طرح این مستند را پیش می‌برم تا بلافاصله پس از تکمیل تحقیقات، وارد فاز عملیاتی و تولید کار شویم؛ چرا که معتقدم روایت قصه‌ی این کودکان، کمترین کاری است که برای زنده نگه داشتن یاد آن‌ها می‌توان انجام داد.