گفت‌وگو با کامران نجف‌زاده؛ دنبال گفت‌وگوی پرریسک هستیم

بانی هنر- سمیرا جعفری: در روزگاری که گفت‌وگوهای تلویزیونی میان جنجال‌سازی و محافظه‌کاری معلق مانده‌اند، «برمودا» تلاش کرده مسیر سومی را انتخاب کند؛ مسیری مبتنی بر روایت، شنیدن و خبرنگاریِ جست‌وجوگرانه.
کامران نجف‌زاده، با تکیه بر تجربه‌ی روزنامه‌نگاری و آگاهی از محدودیت‌های رسانه‌ی رسمی، در این برنامه به‌جای شکار تیترهای پرریسک، سراغ گفت‌وگوهای پرریسک رفته است. او در این مصاحبه، از فلسفه‌ی «امن‌بودن» گفت‌وگو، نسبت محدودیت و حقیقت، مرز سرگرمی و عمق، و ناگفته‌هایی می‌گوید که به‌زعم خودش «به وقت پیدا شدن» گفته خواهند شد.

*** این روزها تعداد زیادی تاک شو یا همان برنامه‌های گفت و گو محور در تلویزیون و شبکه‌های خانگی ساخته می‌شود. برمودا با چه رویکرد متفاوتی وارد این عرصه و این رقابت شد؟ رویکرد ما خبرنگاری جستجوگرایانه با تامل و دقت است. البته از روی رعایت ادب، اخلاق و نوآورانه و‌پژوهشگرانه در پرسش.

***در این رقابت شما یک امتیاز مهم را نداشتید و آن آزادی عمل پلتفرم‌ها است. چطور می‌توانید با حفظ خط قرمزهای تلویزیون، رقیب جدی برای دیگر برنامه‌ها باشید؟ من آزادی مطلق را معیار گفت‌وگوی خوب نمی‌دانم. گاهی محدودیت باعث می‌شود دقیق‌تر و مسئولانه‌تر سؤال بپرسی. بلد بودن گفت‌وگو مهم‌تر از مجوزِ گفتنِ هر چیز است.ضمن اینکه اینجا هم دست و پای ما را کسی نبسته است.

***رویکرد اصلی شما بازگویی روایت‌های زندگی دیگران است.کدام قسمت از این روایت‌ها برایتان مهم است؟ روی چه قسمتی تمرکز دارید. اتفاق‌های پنهان یا جنجالی؟ ما در برنامه اصلا دنبال جنجال نیستیم.دنبال یک روایت انسانی هستیم.دنبال حرف های ناشنیده که‌خودشان مایل باشند بگویند.من بیشتر گوش می‌کنم.فعال گوش کردن از نمایش دانایی و زیاد حرف زدن اثر به مراتب بیشتری داردو.

***اصلا مهمان شما چه ویژگی باید داشته باشد؟ اینکه شجاعت حرف‌زدن از خودش را داشته باشد، نه از نسخه‌ی رسمی و بی‌خطرِ خودش.کمی هم‌هوش و قدرت کلام و‌داستان دار داشته باشد.

***«برمودا» با ادعای گفتن ناگفته‌ها آمد؛ خودتان فکر می‌کنید تا امروز واقعاً کدام ناگفته را گفته که جای دیگری گفته نشده؟اگر بخواهید صادق باشید؛ مهم‌ترین حرفی که در «برمودا» نگفته مانده چیست؟ ترجیح می دهم با یک جمله پاسخ تان را بدهم؛ “به وقت پیدا شدن…”.